ເຈົ້າຄືລັດສະໝີພາບ ແລະ ສັດທາຂອງຂ້ອຍ

ລະນຶກເຖິງຄັ້ງທຳອິດທີ່ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນເຈົ້າ, ມັນແມ່ນຄືນໜຶ່ງເມື່ອສາມປີກ່ອນ. ເຈົ້າຢືນຍາມຢູ່, ແລະຂ້ອຍໄດ້ເອົາໝາກໄມ້ມາໃຫ້ຂ້ອຍກິນ.

ແລະ ອາຫານວ່າງເພື່ອພົບເຈົ້າ. ຄັ້ງທຳອິດທີ່ພວກເຮົາໄດ້ພົບຂ້ອຍທາງອິນເຕີເນັດ, ມັນມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນບາງຢ່າງ. ບໍ່ຕ້ອງສົງໃສ. ເຈົ້າເບິ່ງຄືວ່າ

ຕົວຈິງແລ້ວເຈົ້າເປັນຄົນທີ່ມັກຢູ່ໂດດດ່ຽວຫຼາຍກວ່າ, ແຕ່ມັນເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ສຶກວ່າຕົວເອງເປັນຄົນທຳມະດາຫຼາຍ. ເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກອງທັບເພື່ອຮັບໃຊ້

ປະເທດຊາດຕອນອາຍຸ 17 ປີ ແລະ ໄດ້ເລືອກອາຊີບການດັບເພີງທີ່ດີເລີດ. ປີນີ້ແມ່ນປີທີ 7 ຂອງການເຂົ້າຮ່ວມໃນງານທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່

ອາຊີບການດັບເພີງ. ຈື່ສິ່ງທີ່ເຈົ້າບອກຂ້ອຍ: ເມື່ອເຈົ້າເຂົ້າຮ່ວມກອງທັບ, ເຈົ້າໄດ້ຂຽນຈົດໝາຍຫາພໍ່ຂອງເຈົ້າ, ແລະມັນຂຽນວ່າ:

"ມື້ນີ້ຂ້ອຍເລີ່ມດັບໄຟ ແລະ ກາຍເປັນນັກດັບເພີງຕົວຈິງ. ຂ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້ ຂໍໃຫ້ມີຊີວິດທີ່ດີ, ແມ່ ແລະ ພໍ່, ສະບາຍດີບໍ?"

ເຈົ້າກຳລັງເຮັດຫຍັງຢູ່? ເຈົ້າຄິດຮອດຂ້ອຍຫຼາຍບໍ່, ຂ້ອຍຄິດຮອດເຈົ້າຫຼາຍ, ເຈົ້າຕ້ອງເຕັມໃຈທີ່ຈະກິນ, ຢ່າອອມ, ຂ້ອຍຈະຫາເງິນ

ສຳລັບເຈົ້າ.” ອາຍຸ 17 ປີ ເຈົ້າໄດ້ກ່າວຄຳເຫຼົ່ານີ້ວ່າ, ຄວາມຝັນຂອງເຈົ້າຄືການກາຍເປັນນັກດັບເພີງທີ່ມີຄຸນວຸດທິ, ແລະດຽວນີ້, ເຈົ້ານຳພາ

ການຝຶກຊ້ອມທຸກໆມື້ໃນກອງບິນ, ແລະ ທ່ານຍັງໄດ້ປະສົບຜົນສຳເລັດບາງຢ່າງອີກດ້ວຍ.

ຕໍ່ໄປ, ຂ້ອຍຢາກໃຊ້ເວລາເປັນຈຸດສຳຄັນເພື່ອບອກເລົ່າເລື່ອງລາວຂອງພວກເຮົາ.

ປີທຳອິດທີ່ພວກເຮົາຢູ່ນຳກັນ, ຕອນຂ້ອຍຢູ່ປີທີສາມ, ຂ້ອຍຍັງນ້ອຍເກີນໄປ, ແລະເຈົ້າກໍບອກຂ້ອຍຢູ່ເລື້ອຍໆວ່າຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເຮັດແບບນັ້ນ

ສັນຍາກັບເຈົ້າເພາະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຄົນໃນອຸດົມຄະຕິຂອງຂ້ອຍ. ສຳລັບອີກໜຶ່ງເດືອນເຄິ່ງຂ້າງໜ້າ, ເຈົ້າຈະລົມກັບຂ້ອຍ

ທຸກໆມື້, ແລະ ເຈົ້າຈະລົມກັບຂ້ອຍກ່ຽວກັບການຝຶກຊ້ອມປະຈຳວັນ, ອາຫານ, ຊີວິດ, ແລະ ວິໄນຂອງເຈົ້າ. ຂ້ອຍຈື່ໄດ້ວ່າຕອນທີ່ຂ້ອຍເປັນຄັ້ງທຳອິດ

ເລີ່ມຕົ້ນ, ເຈົ້າມັກຈະຮູ້ສຶກຕື້ນຕັນໃຈຈົນຮ້ອງໄຫ້ຍ້ອນສິ່ງທີ່ຂ້ອຍເວົ້າ. ເຈົ້າເວົ້າວ່າບໍ່ມີໃຜເຄີຍບອກເຈົ້າເລື່ອງນີ້

ເພາະວ່າເຈົ້າບໍ່ເຄີຍມີຄວາມສຳພັນ. ແນ່ນອນ, ພວກເຮົາຍັງຜິດຖຽງກັນທຸກໆມື້, ຂ້ອຍອາລົມບໍ່ດີ, ຂ້ອຍມັກຈະ

ຂໍໃຫ້ເຈົ້າອອກໄປດ້ວຍຄຳເວົ້າທີ່ໂຫດຮ້າຍທີ່ສຸດ, ແລະ ສະເໜີທີ່ຈະເລີກກັບເຈົ້າ. ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຄິດເຖິງ

ຍອມແພ້ທຸກຄັ້ງ, ແຕ່ເຈົ້າກໍ່ໃຫ້ກຳລັງໃຈຂ້ອຍຫຼາຍ.

ປີທີສອງຂອງພວກເຮົາຢູ່ນຳກັນ, ແຕ່ເມື່ອຂ້ອຍຢູ່ປີສຸດທ້າຍ, ຂ້ອຍກຳລັງຈະປະເຊີນກັບບັນຫາການຈ້າງງານ, ແລະ

ໃນເວລາດຽວກັນ, ຂ້ອຍຍັງໄດ້ປະເຊີນກັບບັນຫາທີ່ຫຼາຍຄົນຄິດວ່າລະດູການຮຽນຈົບແມ່ນລະດູການແບ່ງແຍກ. ຂ້ອຍ

ບໍ່ຮູ້ວ່າເຈົ້າຮູ້ສຶກແນວໃດ, ອາດຈະບໍ່ເຄີຍຢາກອອກໄປ, ສະນັ້ນຂ້ອຍຈຶ່ງບໍ່ມີຄວາມຄິດແບບນັ້ນ. ຂ້ອຍເລືອກທີ່ຈະເຮັດວຽກຢູ່ໃກ້ກັບເຈົ້າ

ຢູ່ບ້ານ, ແຕ່ການຕັດສິນໃຈນັ້ນເກືອບຈະທຳລາຍຊີວິດຂອງຂ້ອຍ. ຄອບຄົວຂອງເຈົ້າແຕ່ລະຄົນມີ "ຄວາມຊ່ຽວຊານ" ຂອງຕົນເອງ ແລະ ແມ່ນແລ້ວ, ຂ້ອຍບໍ່ມັກ

ພວກມັນ. ມັນຍັງຈຳກັດຊີວິດຂອງຂ້ອຍ, ໃນຊ່ວງເວລານີ້, ພວກເຮົາເລີ່ມຜິດຖຽງກັນເລື້ອຍໆ, ເຈົ້າຄິດວ່າຄອບຄົວຂອງເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຢູ່

ຄວາມຜິດ, ມັນເປັນຂ້ອຍເອງ. ເຈົ້າພະຍາຍາມສຸດຄວາມສາມາດເພື່ອຮັກສາ, ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ສຶກວ່າທາງເລືອກຂອງຂ້ອຍຜິດ.

ປີທີສາມຂອງພວກເຮົາທີ່ຢູ່ນຳກັນ, ແລະສ່ວນທີ່ເຫຼືອກໍ່ເປັນຍ້ອນວຽກບ້ານ ແລະ ການຜິດຖຽງກັນເລື້ອຍໆ. ນັ້ນແມ່ນຍ້ອນເຈົ້າ

ພໍ່ແມ່, ຂ້ອຍໄດ້ອອກຈາກຟູໂຈວຢ່າງເດັດຂາດ ແລະ ເລືອກທີ່ຈະມາເມືອງເຊ້ຍເໝີນ.

ໃນໄລຍະສາມປີນີ້, ຍັງມີສິ່ງດີໆເກີດຂຶ້ນ. ໃຫ້ພວກເຮົາມາເວົ້າກ່ຽວກັບສິ່ງດີໆກ່ອນ: ເຈົ້າມີເວລາໜຶ່ງເດືອນ

ພັກຜ່ອນຕໍ່ປີ, ເຈົ້າຈະພາຂ້ອຍໄປກິນເຂົ້າ, ໄປຊື້ເຄື່ອງ, ແລະ ນັດໝາຍໄປເມືອງເຊ້ຍເມີນ ແລະ

ກູ່ລັງຢູ. ສາມປີຍັງເຫຼືອເວລາອີກຫຼາຍຮູບ. ເມື່ອຂ້ອຍຫຍຸ້ງ, ເຈົ້າຈະໄປກັບພໍ່ແມ່ຂອງຂ້ອຍທີ່ຜິງທານ.

ຊົມທະເລ, ກິນອາຫານແຊບໆ ແລະ ດື່ມຊານົມ. ຂ້ອຍມັກທຸລຽນ, ເຈົ້າຈະຊື້ໃຫ້ຂ້ອຍ, ບໍ່ພຽງແຕ່ອັນນີ້, ແຕ່ຍັງ

ສິ່ງໃດກໍ່ຕາມທີ່ເຈົ້າຕ້ອງການ. ເຈົ້າເວົ້າວ່າເຈົ້າຈະບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ຂ້ອຍອິດສາໃຜ, ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດມັນ, ຂ້ອຍຍັງອິດສາຄົນອື່ນ: ຂ້ອຍອິດສາຄົນອື່ນ

ສາວໆ, ຂ້ອຍສາມາດກິນເຂົ້າກັບແຟນຂອງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍສາມາດໄປຊື້ເຄື່ອງກັບແຟນຂອງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍສາມາດໄປທ່ຽວກັບແຟນຂອງຂ້ອຍໄດ້ຄືກັນ

ມັນມີການສູນເສຍຫຼາຍເກີນໄປ, ແຕ່ເຈົ້າມັກເວົ້າສະເໝີວ່າ: ຂ້ອຍເປັນລູກຊາຍຄົນຈີນກ່ອນ, ແລະສຸດທ້າຍແຟນຂອງເຈົ້າ. ເຈົ້າມີ

ຄວາມຮັບຜິດຊອບອັນໜັກໜ່ວງຢູ່ເທິງບ່າຂອງເຈົ້າ ແລະ ມອບບ້ານຂອງເຈົ້າໄວ້ໃຫ້ທຸກໆຄົນ.

ນີ້ແມ່ນຈົດໝາຍຂອງຂ້ອຍເຖິງເຈົ້າ:

ເຖິງທ່ານທີ່ຮັກ: ລົມລະດູຮ້ອນມືດມົວ. ໃບອາຄາເຊຍໃບດຽວ, ໃບດຽວດຶງ.

ເວລາຜ່ານໄປໄວຫຼາຍ

ມັນຜ່ານໄປສາມປີແລ້ວນັບຕັ້ງແຕ່ຂ້ອຍໄດ້ພົບເຈົ້າ ຄິດເບິ່ງດູ,

ສາກໃນອະດີດຄືກັບຄວາມຊົງຈຳທີ່ຫວນຄືນມາຢ່າງມີຊີວິດຊີວາ.

ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຮົາຈະແຍກກັນຢູ່ກໍຕາມ,

ຫ່າງກັນຫຼາຍພັນໄມລ໌

ແຕ່ໂຊກດີທີ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຍອມແພ້. ຂອບໃຈທີ່ພົບກັນ

ຂອບໃຈທີ່ພາເຈົ້າໄປຕະຫຼອດທາງ.

ການພົບປະຄັ້ງທຳອິດ, ຢູ່ທີ່ປະຕູຮົ້ວຂອງຍາມ,

ມື້ນັ້ນທ້ອງຟ້າແຈ່ມໃສ.

ຂ້ອຍກຳລັງຊອກຫາຮູບຮ່າງຂອງເຈົ້າໃນຝູງຊົນ

ແຕ່ເມື່ອຂ້ອຍຈັບມືເຈົ້າ. ຈົນຮອດມື້ນີ້

ຫຼັງຈາກເລີ່ມຮຽນແລ້ວ,

ເຈົ້າຢູ່ Quanzhou, ຂ້ອຍຢູ່ Fuzhou,

ເຈົ້າຢາກເຫັນຂ້ອຍ,

ແຕ່ການຂໍລາພັກແມ່ນ "ວຽກທີ່ຫຍຸ້ງຍາກ".

ເມື່ອຖືໃບລາພັກໃຫ້ຫົວໜ້າທີມເພື່ອລາຍງານສະຖານະການ,

ມັນຈຳເປັນຕ້ອງມີການຈັດລະບຽບ ແລະ ຊັດເຈນ, ແຕ່ຍັງຕ້ອງສະກັດກັ້ນຄວາມຕື່ນເຕັ້ນໃນສ່ວນລຸ່ມຂອງຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍນຳ.

ເມື່ອຈຳນວນບ່ອນທີ່ຕ້ອງອອກໄປເຕັມແລ້ວ, ຂ້ອຍຈະໄປປະຈຳການໃນມື້ນີ້ເພື່ອຄວາມພ້ອມໃນການສູ້ຮົບ...

ການພັກຜ່ອນຈາກວຽກອາດກາຍເປັນເລື່ອງ “ຍາກ”

ການປະຊຸມສາມາດປ່ຽນເປັນ "ໂຈັກໂທລະສັບ" ໄດ້ເທົ່ານັ້ນ.

"ເຈົ້າຢູ່ທີ່ນັ້ນບໍ? ເຈົ້າຈະເຮັດຫຍັງໃນທ້າຍອາທິດນີ້?"

"ການທົດສອບຄວາມແຂງແຮງທາງຮ່າງກາຍ, ຂ້ອຍຈະພ້ອມທີ່ຈະແລ່ນອີກຫ້າກິໂລແມັດຕໍ່ມາ."

"ມັນຈະໃຊ້ເວລາດົນປານໃດຈຶ່ງຈະກັບມາ?...ຮື? ຄົນນັ້ນຢູ່ໃສ?"

ເລື້ອຍໆຂ້ອຍກຳລັງຝຶກຊ້ອມ ແລະ ເຈົ້າກຳລັງລໍຖ້າຢູ່.

ເຈົ້າເວົ້າວ່າມັນບໍ່ເປັນຫຍັງ.

ຂ້ອຍເຂົ້າໃຈຄວາມໝົດຫວັງໃນຄຳເວົ້າ.

ເຈົ້າຍິ້ມແລະເວົ້າວ່າ:

"ມີຄົນເວົ້າວ່າທະຫານຖືກມອບໃຫ້ລັດ,"

ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດຄວ້າແຟນຈາກຕ່າງແຂວງໄດ້.”

ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດໄປນຳເຈົ້າໄດ້ຕະຫຼອດເວລາ,

ຂ້ອຍສາມາດສົ່ງຄວາມຄິດຂອງຂ້ອຍໄປຫາດວງຈັນໄດ້ເທົ່ານັ້ນ

ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາຢູ່ຮ່ວມກັນຫຼາຍພັນໄມລ໌ໃນອະດີດ.

ຂ້ອຍຮູ້ສຶກທໍ້ຖອຍໃຈຍ້ອນເລື່ອງເລັກໆນ້ອຍໆບາງຢ່າງ,

ເຈົ້າຈະມາຫາຂ້ອຍຈາກໄກໆຫຼັງຈາກທີ່ເຈົ້າຮູ້.

ພາຂ້ອຍໄປຮ້ານຂາຍເຄື່ອງປັ້ນດິນເຜົາ.

ມີຄົນເວົ້າວ່າເຄື່ອງປັ້ນດິນເຜົາສາມາດບຳລຸງຮ່າງກາຍ ແລະ ປັບປຸງຈິດໃຈຂອງຄົນເຮົາໄດ້.

ເມື່ອຖືຂີ້ຕົມໄວ້ໃນມືເຮັດໃຫ້ມັນເປັນໄປໄດ້.

ຂ້ອຍກໍ່ຕົກຫລຸມຮັກກັບເຄື່ອງປັ້ນດິນເຜົາຢ່າງກະທັນຫັນ.

ໝັ້ນຄົງ, ຊື່ໆ, ມັນຕ້ອງເປັນສິ່ງຈຳເປັນຂອງການເຄື່ອນໄຫວທີ່ເຈົ້າໃຫ້ຂ້ອຍ.

ເຈົ້າເວົ້າວ່າ: "ການປີນຜາແມ່ນການຄວບຄຸມຈິດໃຈແລະຄວາມເຂັ້ມແຂງ."

ຂະບວນການນີ້ຕ້ອງການຄວາມສະຫງົບສຸກ ແລະ ຄວາມອົດທົນ.

ຢ່າຮີບຮ້ອນເກີນໄປ."

ຂ້ອຍເຫັນວ່າແຈກັນຫຼັງຈາກອອກຈາກເຕົາອົບແລ້ວມັນແຂງ, ກອບ ແລະ ເປັນຮູບສາມມິຕິ.

ຂ້ອຍມີຮອຍຍິ້ມທີ່ມີຄວາມສຸກທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ຂ້ອຍເຄີຍມີ.

ມັນຍາກທີ່ຈະເຫັນໜ້າກັນ, ມັນຍາກທີ່ຈະແຍກຈາກກັນ.

ເວລາຜ່ານໄປໄວ, ມັນເຖິງເວລາທີ່ຈະຈາກກັນ.

ມັນໃຊ້ເວລາຫຼາຍມື້ກ່ອນທີ່ຄົນອື່ນຈະພົບກັນ.

ແລະພວກເຮົາໄດ້ພົບກັນໃນຫຼາຍປີ,

ຂອບໃຈສຳລັບຄວາມພຽນຂອງທ່ານ.

ແມ່ນແຕ່ຄວາມຮູ້ສຶກເລັກໆນ້ອຍໆຂອງເຈົ້າ

ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ສຶກມີຄວາມສຸກຫຼາຍ, ໄລຍະທາງໄກ.

ແຕ່ມີຄວາມຄິດທີ່ຢາກບອກເຈົ້າ.

ທຸກໆການກະພິບຕາຂອງເຈົ້າເຮັດໃຫ້ຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍເຕັ້ນໄວ.

ທຸກໆເສັ້ນທາງທີ່ເຈົ້າຍ່າງໄປນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍດອກໄມ້.

ກະລຸນາໃຫ້ຂ້ອຍຈັບມືເຈົ້າ, ໄປດົນໆ.

ນີ້ແມ່ນຄຳຕອບຂອງທ່ານ:

ນໍ້າເຜິ້ງ:

ເຈົ້ານອນຫຼັບຢູ່ບໍ?

ຝົນລະດູຮ້ອນຕົກຢູ່ນອກປ່ອງຢ້ຽມ.

ຂ້ອຍພິກໄປພິກມາ, ແຕ່ບໍ່ເຄີຍນອນ, ຫຼື ເປັນໜີ້, ຫຼື ກັງວົນ.

ບໍ່ຮູ້ວ່າເປັນຫຍັງ, ຂ້ອຍຄິດຮອດເຈົ້າຢ່າງກະທັນຫັນ.

ຂ້ອຍຢາກບອກເຈົ້າຫຼາຍ, ແທ້ໆແລ້ວ.

ຂ້ອຍເປັນພຽງຕົ້ນເອມ, ແຕ່ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດເວົ້າຫຍັງໄດ້, ດວງຈັນເຕັມດວງ ແລະ ດວງຈັນກໍຫາຍໄປ.

ລາກ່ອນຄືມື້ວານ.

ພວກເຮົາຈະໄດ້ພົບກັນເມື່ອໃດ?

ຄັ້ງຕໍ່ໄປເທົ່າໃດ?

ຄຳສັນຍາງ່າຍໆບໍ່ສາມາດບັນລຸໄດ້ງ່າຍໆ

ພຽງແຕ່ຍ້ອນວ່າຂ້ອຍເປັນນັກດັບເພີງ.

ສີຟ້າໄຟໄດ້ມອບພາລະກິດໃຫ້ຂ້ອຍ.

ປະຊາຊົນໄດ້ໃຫ້ອາຫານແກ່ຂ້ອຍ.

ຕໍ່ໜ້າທຸກໆຄົນ, ຂ້ອຍສາມາດເລືອກໄດ້ແຕ່ຄວາມຮັບຜິດຊອບ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບເທົ່ານັ້ນ

ຮັກເຈົ້າ!